Recensie: Boek: Onzichtbaar van Sandra J. Paul

Hallo lieve lezers

Hier zijn we weer met een nieuwe review.

Voor het eerst maak ik een recensie heel persoonlijk, omdat het thema van het boekje mij nauw aan het hart ligt, en niet in de positieve zin.

Vandaag behandel ik “Onzichtbaar” van Sandra J. Paul. Dit is een kortverhaal en werd geschreven naar aanleiding van Rodeneuzendag in België, een actie die jaarlijks terugkeert. Dit jaar was het thema: Jongeren met psychische problemen.

Welke Belg heeft nog niet van Rodeneuzendag gehoord, al reeds in oktober werd er reclame gemaakt voor de verschillende rode neuzen die je kon kopen om de actie te steunen. Ook werden er verschillende andere initiatieven opgezet om de actie te steunen.

Ik geef eerlijk toe dat ik normaal gezien niet zomaar een goed doel steun, omdat al vaker is gebleken dat het verzamelde geld niet goed terecht kwam. Bij Rodeneuzendag, dat alomtegenwoordig is in de media, ligt dat anders. En ook hun thema ligt me nauw aan het hart.

Ook Sandra J. Paul heeft een actie opgezet. Zij heeft dus een kortverhaal geschreven om de actie te steunen. Voor 5 euro (inclusief verzending) is dit prachtige boekje van jou. In het gedeelte “Waar te koop” lees je waar je het boekje kan kopen. De opbrengst gaat nog steeds integraal naar Rodeneuzendag.

IMG_7983

Waarover gaat “Onzichtbaar”?

“Onzichtbaar” gaat over Kato. Ze verandert samen met haar beste vriendin Heidi van school. De eerste keer, de eerste dag op je (nieuwe) school en in je nieuwe klas met nieuwe leerlingen is niemand vreemd.

Maar je bent gelukkig met twee, met iemand die je kent en die je vertrouwt. Maar was als dat vertrouwen ineens heel erg beschaamd wordt? Dat je beste vriendin plots je beste vriendin niet meer is? Dat je plots niet meer bestaat voor haar en je dus onzichtbaar wordt?

Wat vond ik ervan?

De slagzin is bijzonder goed gekozen. “Ik heb je iets te vertellen.” En wat dan nog. Ik word bijna nooit emotioneel van boeken. Maar Sandra J. Paul flikt het opnieuw voor de tweede keer in enkele maanden tijd. “Onzichtbaar” heeft me bij de keel gegrepen. Ook ik werd ooit gepest, tijdens zowat mijn hele schoolloopbaan. Het verhaal is zo bijzonder pijnlijk herkenbaar. Het is puur. Geschreven vanuit het oogpunt van de gepeste. De gebeurtenissen, de emoties, het zwijgen, de gevolgen, … Pesten blijft niet zonder gevolgen.

Review:
Het krijgt van mij de volle 5 sterren, vanwege zijn puurheid, echtheid. Het is geschreven vanuit het standpunt van een gepeste, door een gepeste. Iemand die wéét wat je hebt doorgemaakt, hoe het voelt. Ook de schrijfster was ooit Kato.

Ik hoop dat die boekje veel losmaakt. Dat gepesten er uiteindelijk toch over durven te praten, want pesten is ECHT NIET oké! En dat pesters gaan inzien welke gevolgen hun pestgedrag heeft, zichtbaar of onzichtbaar.

Waar te koop?

Dit boekje telt 58 bladzijden en is te koop via onder andere Hamley Books en Standaard Boekhandel.

Het boekje kost 5 euro en is méér dan de moeite waard. De opbrengst gaat nog steeds integraal naar Rodeneuzendag. De actie is namelijk nog niet afgesloten. Enkel de Rodeneuzendag XL.

Persoonlijke boodschap:

Achteraf heb ik met de auteur gesproken. Ik kon mijn tranen amper bedwingen tijdens ons gesprek. Ik heb haar bedankt, om deze vreselijke gebeurtenissen zo puur en waarheidsgetrouw neer te pennen. Ik herkende me namelijk in meerdere gebeurtenissen. Om neer te schrijven hoe de gepesten zich voelen wanneer ze gepest worden.

Want praten erover, dat doen we niet snel. We zijn bang om als zwak te worden aanzien.

Maar beste pesters, wij zijn helemaal niet zwak. Die enkele keer dat we onze emoties durven te tonen, maken ons ook helemaal niet zwak. Misschien is het dan gewoon een keer genoeg geweest? Zijn we jullie kinderachtige gedrag beu? Beu om er constant boven te moeten staan? Want dat is wat we dag in, dag uit deden en doen. Boven jullie staan. Hebben jullie nooit beseft dat jullie maar ergens onderaan bungelden? Dat jullie ons op een voetstuk plaats(t)en, hoog boven jullie zelf?

Waarom pest(t)en jullie ons? Was je jaloers? Omdat we in sommige vakken op school beter waren dan jullie? Omdat we gewoon lekker deden waar we zin in hadden terwijl jullie je voordeden als de “rijke en populaire” meisjes en jullie met argusogen bekeken werden? Omdat jullie bang waren dat de jongens van de klas óns anders aandacht zouden geven, in plaats van jullie? Bang dat we op een dag verder in het leven zouden staan dan jullie?

Hebben jullie ons daarom de grond ingeboord? Boren jullie daarom nog steeds anderen de grond in? Gaf je dat een kick? Geeft het je nu nog steeds een kick? Hoe zou jij je voelen als je in onze schoenen stond? Wat zou jij doen? Wat als jouw vriendinnen zich ook tegen jou keerden? Waar stond je dan? Juist. Nergens.

Ik weet één ding. Ik ben ervoor blijven gaan. Jullie hebben me op momenten ver gekregen. Heel ver. Maar ondanks jullie rariteiten, onnozeligheden en belachelijke gedoe, sta ik sterker in mijn schoenen. Ik durf me nu zelfs opnieuw boven jullie te plaatsen en te zeggen dat ik verder in het leven sta dan jullie. Ik doe nog steeds wat ik wil en hoe ik het wil. Ik ben mijn dromen aan het verwezenlijken. En jullie?

Dat ik ben geraakt waar ik nu sta, dat ik er sterker ben uitgekomen, is niet dankzij jullie. Maar dankzij de steun van mijn familie en vrienden die er wél voor me waren. Ik heb die kans gekregen. Anderen niet. Die hebben jullie té ver gekregen.

Besef je dat wel?
Heb je enig idee wat je een ander aandoet?
Welke schade het aanricht bij iemand?
Voel je je er schuldig om?
Slaap je ’s nachts wel goed?

En dé hamvraag: Ben je nu eigenlijk trots op jezelf???
Voel je je nu werkelijk zoveel beter dan degene die je pest???
Heb je er iets uit geleerd???

Ik heb twee boodschappen voor jullie:
Lees dit boekje, en denk eens na over hetgeen je gelezen hebt.
Bekijk het eens van de andere kant. Bedenk je eens dat JIJ Kato bent. Dat er niemand voor je is, niemand die voor je opkomt, niemand die ziet hoe jij lijdt en niemand die eens vraagt hoe het met je gaat. Begint het besef van je schade al door te dringen???

Pesten is niet oké. Om welke “reden” dan ook.

Ik vind persoonlijk ook dat dit boek verplichte lectuur moet zijn in scholen. Kinderen kunnen hard zijn voor elkaar. Volwassenen kunnen dat ook zijn. Maar niet alleen kinderen moeten dit lezen. Ook de ouders, directies van scholen, ministers, …

Scholen zeggen al eens graag: “Op onze school wordt er niet gepest”. Nee, vanuit je directeursstoel zie je dat misschien niet. Maar het gebeurt wel degelijk, op elke school.
Je moet het natuurlijk ook willen zien. Het is niet omdat we er niet over praten, dat er niets aan de hand is. Kijk gewoon eens rond. Observeer eens, zichtbaar of onzichtbaar, discreet of indiscreet. En je zal zien dat er wél gepest wordt op je school.

Praat hierover met leerlingen, leerkrachten en vertrouwenspersonen. Geef leerkrachten de juiste begeleiding opdat ze hier goed mee kunnen omgaan.

Want elk gepest kind is er één teveel.

Ook ik was ooit Kato.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *